Nakon dvadeset i pet godina istraživanja fizičari su uspjeli prvi put izmjeriti takozvani drugi oblik kvantne zapetljanosti. Zapetljane temeljne čestice, poput elektrona ili fotona, dijele kvantni identitet i ne mogu se opisati kao pojedinačni entiteti. Takve čestice ostaju u superpoziciji bez fiksnog stanja sve dok se ne izvrši mjerenje jedne od njih. Efekt zapetljanosti nadilazi fizičku udaljenost, pa bi, primjerice, kvantno bacanje novčića na Zemlji odmah proizvelo odgovarajući rezultat na Marsu. Međutim, rezultati su nasumični i ne prenose informacije, pa ne otvaraju mogućnost komunikacije brže od svjetlosti.